ทางกลับบ้าน

ทางเส้นเก่า

ฉันใช้เส้นทางใหม่ในการเดินกลับบ้านมาได้ร่วมสัปดาห์แล้ว

ฉันทำงานอยู่ย่านผ่านฟ้าลีลาศ และพักอาศัยอยู่ในย่านปิ่นเกล้า เส้นทางที่ใช้เดินทางกลับบ้านประจำคือเดินลัดชุมชนวัดปรินายกไปจนถึงสะพานเฉลิมวันชาติ จากนั้นเดินตามถนนพระสุเมรุไปจนถึงบางลำพู ตรงไปจนถึงถนนพระอาทิตย์ เดินเลียบพระอาทิตย์แล้วขึ้นสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า จากปิ่นเกล้าตรงไปเรื่อยๆ ข้ามแยกอรุณอมรินทร์ แล้วก็จะถึงจุดหมายที่ซอยสมเด็จพระปิ่นเกล้า ๑๙  ฉันใช้เส้นทางนี้เป็นประจำจนคุ้นเคยเป็นอย่างดี รู้ว่าถนนช่วงไหนอันตรายช่วงไหนปลอดภัย ช่วงไหนควรเดินอย่างไร แยกไหนควรระมัดระวังเป็นพิเศษ

สะพานพระราม ๘

ฉันใช้เส้นทางใหม่ในการเดินกลับบ้านมาได้ร่วมสัปดาห์แล้ว

ทางเส้นใหม่เริ่มจากเดินลัดเลาะจากถนนราชดำเนินนอกมาสู่เส้นพระราม ๘  จากนั้นเดินตรงไปเรื่อยๆ ผ่านสี่แยกใหญ่ๆราวสามแยกแล้วก็จะมาถึงตีนสะพานพระราม ๘ ในเวลาเพียง ๓๐-๔๐ นาที  ข้อสรุปจากการลองเสี่ยงเดินบนทางใหม่นี้คือเส้นทางนี้เงียบเหงากกว่า ไร้ความบันเทิงเริงรมย์อย่างที่จะพบได้ที่บางลำพูหรือท่าพระอาทิตย์ แต่บรรยากาศบนสะพานพระราม ๘ นั้นดีกว่าและปลอดภัยกว่าสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้ามาก ด้วยเหตุผลเล็กๆเพียงเท่านี้ ฉันตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางกลับบ้านตั้งแต่วันที่ได้ลองเดินขึ้นสะพานพระราม ๘ เป็นครั้งแรก

ที่จริงไม่ใช่ครั้งแรก, แต่มันคือครั้งที่ ๒ แล้ว ที่ฉันได้เคยเดินขึ้นมาบนสะพานพระราม ๘

ครั้งแรกเกิดขึ้นราว ๖ ปีก่อน สมัยตัวเองยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ครั้งแรกคือความประทับใจ หลังจากนั้นเมื่อผ่านมาย่านนี้คราวใดความทรงจำสมัยมัธยมปลายก็พรั่งพรู ต่อมาเมื่อวันเวลาผ่าน ได้มาทำงานและพักอาศัยในย่านนี้ ความหมายของพระราม ๘ ในใจจึงกลายเป็นเพียงทางผ่าน เช้าเย็นได้แต่เหลียวมองและตระหนักว่าเดินทางจากบ้านสู่ที่ทำงานหรือที่ทำงานกลับบ้านได้ครึ่งทางแล้ว แต่ทว่าตอนนี้ เมื่อได้เปลี่ยนเส้นทางอีกครั้ง สะพานพระราม ๘ จึงไม่ได้กลายเป็นแค่ทางผ่านอีกต่อไป

สวนหลวงพระราม ๘

สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดฉันให้เริ่มเดินกลับบ้านด้วยเส้นทางใหม่คือสวนหลวงพระราม ๘ สวนสวยขนาดใหญ่ใต้สะพานฝั่งธนบุรี ที่นี่คือสถานที่ออกกำลังกายแห่งใหม่ที่ฉันเพิ่งค้นพบ มีลู่วิ่งอย่างดีล้อมรอบสวน มีลานกว้างให้ออกกำลังกาย ลานลีลาศ ลานแอโรบิก ลานฟุตบอล เก้าอี้ให้นั่งพัก เรียกว่าไม่ว่าจะไปตรงไหนก็มีกิจกรรมให้ออกกำลังกายได้  เหลียวมองไปรอบตัว ทั้งเด็กๆ หนุ่มสาว ผู้ใหญ่ ต่างออกกำลังกายกันอย่างกระตือรือร้น

หลังจากเดินลงสะพานแล้ว ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนกางเกงในห้องน้ำ เอากระเป๋าฝากไว้ที่ป้อมยาม เตรียมอุปกรณ์ช่วยในการวิ่งอันได้แก่มือถือบรรจุเพลงจังหวะค่อนข้างเร็วและหูฟัง เมื่อเริ่มก้าวเท้า จังหวะของเพลงจะทำให้เราก้าววิ่งได้เป็นจังหวะไปด้วย ฉันวิ่งสลับกับเดิน เคลื่อนตัวไปตามฝูงชนที่มาวิ่ง หลายคนวิ่งแซงหน้า หลายคนหยุดเดินให้แซงไปได้ง่ายดาย วันแรกๆฉันใช้วิธีโหมวิ่งจนเหนื่อยล้า วันหลังๆเมื่อได้ศึกษาจากคนมาวิ่ง สังเกตการเคลื่อนไหวของแผ่นหลังและการเคลื่อนที่ของเท้าจึงพบว่าการวิ่งที่ดีไม่ใช่การโหมจนเหนื่อยหนัก แต่คือการคุมจังหวะไม่ว่าจะเร็วหรือช้านั้นให้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลายต่างหาก

ที่สำคัญที่สุด ยิ่งวิ่ง ฉันยิ่งเรียนรู้ว่าสิ่งที่เหนื่อยล้าได้ง่ายกว่าร่างกายคือจิตใจ เมื่อใจท้อกายก็ล้าง่าย เมื่อใจสู้กายก็ยังไหว ชัยชนะสูงสุดของฉันจึงเป็นขณะที่ใจบอกว่าไม่ไหวแล้ว แต่ที่สุดยังฝืนก้าววิ่งต่อไปและก็ยังวิ่งต่อไปได้อีกไกล นี่เป็นชัยชนะเล็กๆที่ฉันรู้สึกว่ายิ่งใหญ่มาก

วิ่งสู่อิสรภาพ

คนเรามาวิ่งเพราะอะไร ฉันถามตัวเองขณะวิ่งอยู่บนทางร่มรื่นริมแม่น้ำเจ้าพระยา ตะวันใกล้จะลาลับท้องฟ้าเต็มทีแล้ว มองดูผู้คนที่วิ่งผ่านหน้าไป หลายคนดูแข็งแรง บ่งบอกว่าออกกำลังกายทุกวันจนเป็นเรื่องธรรมดา หลายคนดูออกว่าเป็นมือใหม่เพิ่งเริ่มต้น นึกถึงภาพยนตร์เรื่อง รัก ๗ ปี ดี ๗ หน ที่ตัวเอกในเรื่องวิ่งเพื่อลืมความทุกข์เศร้า เพื่อให้เลิกจมจ่อมอยู่ในวันคืนเก่าๆที่ไม่หวนคืน พลางสงสัยว่าจะมีคนสักกี่คนที่นี่ใช้วิธีวิ่งเพื่อลบลืมสิ่งเดียวกันนี้บ้าง

ขณะยืนมองดูผู้คนเม็ดเหงื่อก็หลั่งไหล บางหยดกระเซ็นเข้าปากให้ได้รู้รส - ‘เค็ม’ คือรสของเหงื่อ รสที่แปร่งปร่าไม่ต่างจากน้ำตา.. ระหว่างเหงื่อและน้ำตา อย่างไหนที่คนเราคัดหลั่งออกมาจากร่างกายมากกว่ากัน ฉันไม่อาจรู้ได้ สิ่งเดียวที่รู้คือ เมื่อได้ออกวิ่ง เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายจะถูกลมพัดพาให้ระเหิดหายไปได้

น้ำตาเองก็คงจะเหือดหายได้ด้วยวิธีเช่นนั้น

ปลายทาง – กิจวัตร

ฉันจะเลิกวิ่งเมื่อสวนเปิดไฟในลู่วิ่ง และสะพานพระราม ๘ อร่ามเรืองไปด้วยแสงไฟสีเหลือง นั่งฟังเพลง มองผู้คน มองเรือ มองแม่น้ำสักพัก แล้วจึงเดินทางกลับที่พักย่านปิ่นเกล้า จบการเดินทางกลับบ้านไปอีกหนึ่งวัน เพื่อที่จะทำอย่างเดิมอีกในวันรุ่งขึ้น 

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า เมื่อเราทำอะไรติดต่อกันได้ ๒๑ วัน เมื่อวันที่ ๒๒ มันจะกลายเป็นกิจวัตรที่เราขาดไม่ได้ หวังว่าการเริ่มต้นเปลี่ยนการเดินทางและการวิ่งทุกเย็นจะช่วยให้ฉันชำระสะสางสิ่งไม่พึงประสงค์ต่างๆทั้งทางร่างกายและจิตใจออกไปได้ และเมื่อถึงวันหนึ่งการเริ่มต้นจะกลายเป็นกิจวัตร 

Patha V

Read More

เสียงเตือนจาก Keiko และฉากสะเทือนใจจาก Hudson Bay

Taglines: A 12 year old street kid. A 3 ton orca whale. A friendship you could never imagine. An adventure you'll never forget.

เมื่อ 20 ปีก่อน Free Willy เป็นภาพยนตร์ครอบครัวที่นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับการช่วยเหลือวาฬเพชรฆาตที่ถูกจับมาขังในสวนน้ำเพื่อแสดงโชว์ แม้ Free Willy อาจไม่ใช่ภาพยนตร์แนวครอบครัวที่ดีที่สุดแต่สำหรับเด็กน้อยผู้รักและมีความผูกพันกับสัตว์อย่างฉัน Free Willy ถือเป็นอีกหนึ่งภาพยนตร์เรื่องโปรด แม้จะผ่านไปกี่หรือแม้จะนำกลับมาดูอีกกี่ครั้งฉันก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยแม้เพียงนิด

ผู้รับบทเป็น Willy ทั้ง 3 ภาคคือ Keiko วาฬเพชรฆาตเพศผู้ เกิดเมื่อปี 1976 ในน่านน้ำใกล้ประเทศไอซ์แลนด์ หลังจากการปรากฎตัวทั้ง 3 ภาคของภาพยนตร์เรื่อง Free Willy ผู้ดูแล Keiko ได้วางแผนที่จะปล่อย Keiko กลับคืนสู่ท้องทะเลในปี 1998 วันเวลาผ่านไปฉันก็ได้รู้ข่าวว่า Keiko ได้จากโลกใต้น้ำไปอย่างไม่มีวันหวนกลับเมื่อปลายปี 2003

7 ปีหลังการจากไปของ Keiko แฟนๆ ของ Keiko ได้เห็นการปรากฎตัวของมันอีกครั้งจากสารคดีเรื่อง Keiko: The Untold Story ซึ่งเป็นการถ่ายทอดชีวิตจริงนอกจอเงินของวาฬเพชรฆาตที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในโลกจากฝีมือการถ่ายทำของ Theresa Demarest โดยสารคดีเรื่องนี้กวาดรางวัลมากมายจากหลากหลายเวทีในปี 2010 และ 2011

และนี่คือฉากหนีตายของเหล่าวาฬเพชรฆาตใน Hudson Bay ที่ถูกปกคลุมไปด้วยธารน้ำแข็งเมื่อสองสามวันก่อน มันน่าสะเทือนใจยิ่งนักกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะนอกจากเหล่าวาฬเพชรฆาตจะหนีตายจากการไล่ล่าของพวกเราชาวมนุษย์โลกอย่างที่ Keiko หรือ Willy หรือ วาฬเพชรฆาตตัวอื่นๆ ต้องเผชิญแล้ว พวกมันยังต้องต่อสู้กับธรรมชาติที่เปลี่ยนไปอย่างเช่นสภาพอากาศที่หนาวเหน็บกว่าที่เคยที่เหล่าวาฬเพชรฆาตใน Hudson Bay กำลังประสบปัญหาอยู่ ฉันหวังว่าพวกมันจะปลอดภัยทุกตัว และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อข่าวแพร่ภาพออกไปจะมีคนใจบุญมากกว่าคนใจบาป

ฉันคงไม่ถามว่ามันถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราจะหันกลับมาดูแลธรรมชาติกันมากขึ้น เพราะทุกคนคงรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเวลาที่ว่ามันเลยผ่านไปไกลแสนไกลแล้ว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญหากวันนี้คุณคิดที่จะเริ่มดูแลเอาใจใส่ธรรมชาติ ไม่ว่าคุณจะทำเพื่อตัวคุณเอง เพื่อคนที่คุณรัก และเพื่อสัตว์ที่คุณผูกพัน ทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องดี

via a | b

That Original Frippo

Read More

"Trafficcc.."

เนื่องจากตอนนี้เห็นมีแต่คนบ่นเรื่องรถติดในกรุงเทพ (ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่) เลยจะขอติดกระแสด้วยการเล่าถึงการจราจรและการขับรถที่นี่บ้าง..

คนที่อยู่เมืองใหญ่ๆอย่าง San Francisco และ New York รถยนต์ส่วนตัวคงไม่จำเป็นมากนัก เพราะมีระบบขนส่งมวลชนที่ทั่วถึง มีทั้งรถราง รถเมล์ รถไฟ แถมสภาพของเมืองที่ทุกอย่างอยู่ไม่ไกลกัน สามารถเดินได้สะดวก และรถยนต์ส่วนตัวอาจกลายเป็นภาระ ทั้งต้องหาที่จอดรถเวลาไปไหนมาไหน หรือต้องเสียค่าที่จอดราคาแพง ขนาดเดนเวอร์เป็นเมืองที่ไม่ใหญ่มากนัก อพาร์ทเม้นท์ส่วนมากในดาวทาวน์ก็ไม่มีที่จอดรถ ผู้พักเลยต้องจอดตามริมถนน หรือยอมจ่ายค่าที่จอดรถที่แพงขูดเลือด (บางหอพักเก็บค่าที่จอดรถถึง $90 ต่อเดือน)

Cable Car - San Francisco, CA

เดนเวอร์ เป็นเมืองที่ระบบขนส่งที่ดีและทั่วถึง แต่รถยนต์ส่วนตัวก็จำเป็นในการเดินทาง เพราะเดนเวอร์เป็นเมืองใหญ่ ไม่ใช่ในด้านความหนาแน่น แต่ใหญ่ในพื้นที่ พี่เลยตัดสินใจซื้อรถเมื่อต้นปีที่แล้วทั้งๆที่ตอนนั้นขับรถไม่เป็น เพื่อนคนไทยที่ขายรถให้เลยสอนพี่ขับรถด้วย เหมือนขายเป็นแพ็กเก็จ ขายรถให้แถมสอนขับรถให้อีกด้วย :)

การขับรถที่นี่ ถ้าไม่นับเรื่องความสับสนจากการเปลี่ยนมาขับด้านซ้ายนั้น ก็นับว่าง่ายกว่าที่บ้านเราอย่างมาก เพราะทุกคนเคารพกฎจราจรอย่างเคร่งครัด เช่น Stop Sign ตอนอยู่ที่บ้านเราทุกคนคงขับผ่านป้ายให้หยุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ที่นี่ถ้าเจอ Stop Sign ตามแยก ต้องหยุดทุกครั้งถึงแม้ไม่มีรถมาจากอีกทาง ซึ่งจริงๆแล้วเป็นกฎดีมาก เพราะลดอุบัติเหตุลงไปได้เยอะ และที่นี่ถึงแม้รถติดขนาดไหน คนขี่มอเตอร์ไซด์ต้องใช้ถนนอยู่ในเลนร่วมกับผู้ขับรถยนต์ เลยไม่มีมอเตอร์ไซด์ปาดไปปาดมาเหมือนเราบ้านเรา (ไม่ขอนับเมืองใหญ่ๆอย่าง New York ที่ยังเห็นปาดไปๆมาๆอยู่บ้าง)

แต่ก็ไม่ต่างจากเมืองใหญ่อื่นๆ เดนเวอร์ก็ยังมีปัญหาเรื่องรถติด โดยเฉพาะในเวลาเร่งด่วนของวัน เช่น ถนนเส้นที่พี่ใช้ทุกวันคือ I-25 ซึ่งเป็น Highway เส้นหลักๆข้ามรัฐ Colorado จากเหนือลงใต้ จากปกติใช้เวลาแค่ 15 นาทีไปทำงาน แต่ถ้าช่วงเย็นแล้วบางวันอาจใช้เวลาอยู่บนถนนถึง 45 นาทีเลยทีเดียว (วันนั้นอาจมีคนเห็นสาวเอเชียหัวดำ นั่งเขย่าพวงมาลัย แล้วตะโกนโวยวายว่า "Trafficcc..!!" อยู่คนเดียวในรถ - -) และต้องขอขอบคุณคุณตำรวจที่ทำงานกันอย่างเคร่งครัดมาก ถ้าคนที่อยู่ที่นี่จะเข้าใจว่าตำรวจจราจรที่นี่จะทำงานกันอย่างเคร่งครัด เน้นใหญ่ เน้นเยอะ เช่น รถชนกันแค่สองคัน แต่ปิดถนนถึงสองเลน บวกกับรถตำรวจอีกสองสามคัน ทำให้รถติดยาวจากดาวทาวน์ลงใต้กันเลยทีเดียว

I-25 - Denver, CO

ถึงแม้พี่คิดว่าการมีรถทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่านักเรียนไทยทุกคนที่มาเรียนที่นี่ต้องซื้อรถ เพราะพี่เพิ่งตัดสินใจซื้อรถหลังจากอยู่ที่นี่มาปีครึ่ง การที่ต้องนั่งรถเมล์และรถไฟ ทำให้ได้รู้จักถนนหนทางและได้ดูบ้านเมืองเค้าอย่างละเอียด ตอนขับรถพี่คงมองซ้ายมองขวาดูบ้านเมืองเค้าไม่สะดวกนักจริงมั้ยล่ะ และที่สำคัญทำให้ได้รู้จักการปรับตัว พึ่งตนเองและได้ประสบการณ์สนุกๆที่คนขับรถเค้าอาจไม่มีกัน เช่น ได้เดินลุยหิมะกลับบ้านในวันที่หนาวที่สุดของปี (-30 เซลเซียส) และได้คุยกับลุงขับรถเมล์ชาวเอธิโอเปีย ที่บอกให้พี่เรียนสูงๆจะได้มีอนาคตหน้าที่การงานที่ดี เพราะเค้าเคยมีงานดีๆในบ้านเกิดแต่ต้องมาทำงานนี้หลังจากที่อพยพ ย้ายถิ่นฐานมานี่.. เป็นสีสันในชีวิตที่ได้มาจากการนั่งรถเมล์เท่านั้นแหละ :)

Mellow tiger..

Read More

An Imaginative Woman and other stories : การเดินทางของหญิงสาวในเรื่องเล่า กับการให้นิยามใหม่ของตำแหน่งแห่งที่ของผู้หญิงในสังคม

Facebook | สำนักพิมพ์สมมติ

An Imaginative Woman and other stories ของ Thomas Hardy หรือที่แปลเป็นไทยโดยสำนักพิมพ์สมมติในชื่อว่า หญิงสาวผู้ฝันถึงกวี และเรื่องสั้นอื่นๆ เป็นเรื่องสั้นขนาดยาว 3 เรื่องที่เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวโยงกัน แต่กลับมาความสัมพันธ์กันอยู่ด้วยบทบาทของตัวละครที่เป็นผู้หญิงในเรื่อง

เรื่องแรก A Mere Interlude หรือ ชั่วเวลาคั่น ว่าด้วยเรื่องของครูสาวนามบัปติสตา ผู้กำลังเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อไปแต่งงานกับเศรษฐีผู้แก่คราวพ่อแต่กลับได้พบคนรักเก่าระหว่างทางกลับบ้าน --- เรื่องที่สอง The Withered Arm หรือ แขนนาง เล่าเรื่องราวของเกอร์ทรูด หญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามแต่หลังจากแต่งงานและย้ายมาอยู่หมู่บ้านของมิสเตอร์ลอดจ์สามี กลับพบว่าแขนซ้ายของตนเกิดการบิดเบี้ยวจนผิดรูปเป็นที่น่ารังเกียจ เมื่อหมดหนทางรักษา เธอออกเดินทางไกลไปตามหาคนที่มีรอยแผลจากการแขวนคอตายเพื่อทำพิธี ‘เปลี่ยนถ่ายเลือด’ ตามที่หมอผีแนะนำ --- เรื่องสุดท้าย An Imaginative  Woman หรือ หญิงสาวผู้ฝันถึงกวี เล่าเรื่องเอลล่า ภรรยาสาวของนักธุรกิจค้าปืนผู้เดินทางไปพักร้อนที่ต่างเมืองเพื่อพบว่าตัวเองพักอยู่ในบ้านเดียวกับกวีที่ตนเองหลงใหล เธอหลงเข้าไปในโลกแห่งความคิดและตัวตนของกวีหนุ่มจนถอนตัวไม่ขึ้น

จากทั้ง 3 เรื่อง สิ่งหนึ่งที่สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนในงานของฮาร์ดี้ ก็คือความเป็นผู้หญิงที่อยู่ภายใต้การเงื่อนไขต่างๆของสังคมจนไม่อาจเป็นตัวของตัวเองหรือมีอิสระที่จะเลือกทางเดินชีวิตให้ตัวเองได้อย่างเต็มที่ --- บัปติสตาต้องเดินทางไปแต่งงานตามที่พ่อต้องการ เกอร์ทรูดถูกสามีทอดทิ้งหลังจากแขนอัปลักษณ์จึงทำทุกวิธีทางเพื่อรักษาด้วยเชื่อว่าการกลับมามีรูปโฉมงดงามจะทำให้สามีกลับมารัก เอลล่าอยากเป็นกวี แต่เพราะคิดว่านักอ่านไม่เชื่อมั่นกวีหญิงจึงต้องใช้นามปากกาเป็นผู้ชายแต่ถึงอย่างนั้นบทกวีก็ยังขายไม่ได้ อีกทั้งการแหวกขนบของความเป็นหญิงที่ดีไปหลงรักชายอื่นยังทำให้เธอต้องพบจุดจบที่ไม่สวยงามนักในตอนสุดท้าย --- อ่านแล้วจึงพบว่าไม่ว่าสุดท้ายหญิงสาวเหล่านี้จะพยายามผลักดันตัวเองออกมาจากสังคมชายเป็นใหญ่มากเท่าใด ก็ยังมีมือที่มองไม่เห็นคอยกระชากพวกเธอกลับเข้าไปสู่โลกดวงเดิมอยู่ดี

สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งของหนังสือเล่มนี้คือการใช้เรื่องการเดินทางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่า ทั้ง 3 เรื่องเราจะพบฉากที่ตัวละครทั้งหญิงและชายต้องเดินทางอยู่ตลอดเวลา --- บัปติสตาเดินทางกลับบ้าน เกอร์ทรูดเดินทางไปรักษาตัว เอลล่าเดินทางไปหากวีหนุ่ม --- การเดินทางทั้งหมดนี้และการเดินทางปลีกย่อยอื่นๆไม่เพียงแต่ทำให้พวกเธอได้รู้จักเส้นทางหรือ “โลก” ใหม่ๆ หากแต่ยังทำให้พวกเธอได้เดินทางเข้าไปในจิตใจของตนเอง เพื่อสำรวจตรวจตราเหตุและผลแห่งการกระทำทั้งหลายอันก่อร่างให้ชีวิตเป็นชีวิตในรูปแบบนั้นๆ

สุดท้ายแล้วแม้ต้องจำทนชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายกับชายผู้แก่คราวพ่อ บัปติสตาก็ค้นพบว่าการเปิดใจให้กว้างทำให้มองเห็นแสงสว่างในตัวผู้อื่น --- เกอร์ทรูดตามหาวิธีรักษาโรคมานักต่อนัก แต่เพิ่งได้มาใคร่ครวญคำพูดหมอผี ‘ยาบางตัวใช้ได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วไม่ได้ผลกับโรคพรรค์นี้ สิ่งนี้คือเชื้อร้าย ไม่ใช่แผลธรรมดา กำจัดได้ มันจะหายในทันที’ (หน้า 102) เพื่อจะตระหนักว่าเชื้อร้ายแท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่แขน แต่อยู่ที่หัวใจ เอาในวันสุดท้ายของชีวิต --- ส่วนเอลล่าเองก็ได้เดินทางเข้าไปในบทกวีของชายหนุ่ม ซึมซับตัวตนของเขาเข้าไว้ในใจ เพื่อเดินทางเข้าสำรวจจิตใจของตัวเองว่าได้มอบให้กวีหนุ่มไปหมดทั้งใจแล้วโดยไม่เหลือที่ว่างให้สามีนักธุรกิจอีก --- บทสรุปของทั้ง 3 เรื่องชี้ให้เห็นว่า ไม่ว่าสังคมภายนอกจะมอบพื้นที่ให้ผู้หญิงอย่างจำกัดจำเขี่ยเพียงใด แต่ในความคิด ความฝัน และจินตนาการ พวกเธอล้วนเดินทางอยู่ตลอดเวลา และเดินทางไปไกลเกินกว่าที่ความคาดหมายของผู้ชายจะติดตามถึง

อ่าน An Imaginative Woman and other stories จบแล้ว นอกจากจะได้เดินทางไปกับตัวละคร ยังได้เดินทางเข้าไปในจิตใจตัวเองต่ออีกชั้นหนึ่ง เข้าไปสำรวจตรวจตรา และตั้งคำถามว่าทุกวันนี้เรามีชีวิตอยู่โดยเงื่อนไขใดบ้าง และเราทำตามความต้องการของเราอย่างแท้จริงสักกี่มากน้อย

An Imaginative Woman and other stories ,

 หญิงสาวผู้ฝันถึงกวี และเรื่องสั้นอื่นๆ,

 โทมัส ฮาร์ดี้ เขียน, ประสิทธิ์ ตั้งมหาสถิตกุล แปล

Patha V

Read More

เสียงสาดกระสุนและฉากนองเลือดจากซีเรีย

 

หากพูดถึงซีเรียคงมีคนไทยไม่มากนักที่รู้ว่าซีเรียอยู่ส่วนใดของภูมิภาคตะวันออกกลาง ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจนักเพราะตั้งแต่วิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตในระดับประถม วิชาสังคมและภูมิศาสตร์ในระดับมัธยม หรือแม้กระทั่งวิชาการเมืองและการปกครองในระดับมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับประเทศในแถบตะวันออกกลางมากนัก ถึงแม้ว่าในความเป็นจริงภูมิภาคตะวันออกกลางเป็นภูมิภาคที่มีเรื่องราวความเป็นมาที่น่าสนใจให้ได้ศึกษาอยู่มากมาย

ซีเรียหรือสาธารณรัฐอาหรับซีเรียตั้งอยู่ที่ละติจูด 35 องศาเหนือ และลองติจูด 38 องศาตะวันออก มีพื้นที่ติดกับ 5 ประเทศ 1 ทะเล ได้แก่ประเทศตุรกีทางทิศเหนือ ประเทศจอร์แดนทางทิศใต้ ประเทศอิรักทางทิศตะวันออก ประเทศเลบานอน ประเทศอิสราเอล และทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางทิศตะวันตก

 

The Syrian Civil War หรือสงครามกลางเมืองซีเรียไม่ใช่เรื่องใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้น เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มต้นจากการเดินขบวนประท้วงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ Arab Spring เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2554 และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ชาวซีเรียต้องทนฟังเสียงสาดกระสุนและทนดูฉากนองเลือดมาเกือบ 2 ปีเต็มแล้ว ในขณะที่สงครามยังคงดำเนินไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จำนวนพลเมือง นักรบ และทหารก็ต่างพาเหรดกันจบชีวิตลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเช่นกัน และนอกจากชาวซีเรียเองแล้วยังมีนักข่าวชาวต่างชาติอีกไม่น้อยที่ถูกลักพาตัวและต้องจบชีวิตลงในสมรภูมิสงครามแห่งนี้

James Foley นักข่าวอิสระชาวอเมริกันเป็นอีกหนึ่งนักข่าวที่เข้ามาทำข่าวในซีเรียเมื่อช่วงต้นปีที่แล้ว และเมื่อวันที่ 2 มกราคมที่ผ่านมาทางครอบครัวของเจมส์ได้ประกาศผ่านเว็บไซต์ Free James Foley อย่างเป็นทางการว่าเจมส์ถูกลักพาตัวไปตั้งแต่วันขอบคุณพระเจ้าและทางครอบครัวหวังเป็นอย่างยิ่งว่าลูกชายของพวกเขาจะยังปลอดภัย ก่อนหน้าที่เจมส์จะเดินทางไปใช้ชีวิตเพื่อทำข่าวในซีเรียเขาเคยผ่านสมรภูมิสงครามในอิรัก อัฟกานิสถาน และลิเบียมาแล้ว และการทำข่าวในลิเบียเมื่อ 2 ปีที่แล้วนี้เองที่เขาถูกกลุ่มของกัดดาฟีจับตัวไป แต่ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนและครอบครัวทำให้เขาถูกปล่อยตัวกลับมาในที่สุด

ฉันรู้จักเจมส์ครั้งแรกเมื่อเกือบ 2 ปีก่อนผ่านเว็บไซต์ส่วนตัวในขณะที่เขาเดินทางไปทำข่าวที่ลิเบีย ฉันไม่แน่ใจนักว่าใครหรืออะไรทำให้ฉันได้มาเจอเว็บไซต์ของเขา แต่สิ่งที่ฉันรู้คือตั้งแต่นั้นมาฉันติดตามการทำข่าวจากผู้ชายคนนี้มาโดยตลอดเพราะเจมส์มีจิตวิญญาณของการเป็นนักข่าวและมีความหลงใหลในสิ่งที่ใกล้เคียงกับฉัน ด้วยระยะเวลาของการเฝ้ามองการทำงานของเขามาเกือบ 2 ปีมันคงเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันจะรู้สึกใจหายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาในครั้งนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็เชื่อในความมุ่งมั่น เชื่อว่าเจมส์เก่งพอที่จะเอาตัวรอดและกลับมาถ่ายทอดเรื่องราวความจริงที่เกิดขึ้นในสังคมโลกอีกครั้ง

เสียงสาดกระสุนและฉากนองเลือดจากซีเรียคงกระตุ้นและกระตุกหัวใจของคนไทยได้ไม่น้อย หากเรายังคงแบ่งฝักแบ่งฝ่าย หากเรายังคงแก่งแย่งชิงดี หากเรายังคงลุ่มหลงในทุนนิยมและอำนาจ ไม่ช้าไม่นานคงมีใครสักคนหรืออีกหลายคนเขียนบทความหัวข้อ"เสียงสาดกระสุนและฉากนองเลือดจากประเทศไทย"อย่างไม่ต้องคาดเดา

via a | b | c | d | e | f

That Original Frippo

Read More